Bellinghamning g‘alabasi: Meksikoda tarix yozildi
Dushanba tongi hali yorishmasidan Buyuk Britaniyada millionlab muxlislar uyquni unutib, ekranlarga mixlanib qoldi. Ular ko‘rgan manzara esa bir kechada afsonaga aylanishi mumkin bo‘lgan o‘yin edi. Maydon markazida esa bitta ism yaltirab turardi – Jude Bellingham.
“Bolalar maktabga bormasin, ota-onalar ishga chiqmasin”
O‘yin tugashi bilan Bellingham mikrofon oldida hazil aralash, lekin ohangida butun yukni his qilgancha gapirdi. U muxlislarning tun bo‘yi uyg‘oq qolganini unutgani yo‘q, aksincha, bu g‘alabani butun mamlakat bayramiga aylantirishga chaqirdi.
U ish beruvchilarga xabar yuborishni so‘rab, bunday kechalar kam bo‘lishini eslatdi. Bolaligidan Angliya muxlisi bo‘lganini, 2010 yilgi Jahon chempionati uning hayotidagi birinchi katta turnir bo‘lganini esga oldi. O‘sha paytlarda tunda qiynalib o‘ynagan terma jamoalar, bugun studiyada ko‘p gapiradigan, lekin o‘sha kechalarda o‘zi ham qiynalgan futbolchilar yodiga tushdi. Endi esa u o‘sha ekranning ichida, millatga ishonch va g‘urur berayotgan jamoaning markazida turibdi.
U uchun bu faqat navbatdagi g‘alaba emas. Bu – kasbiy hayotidagi eng katta lahzalardan biri, hatto hayotidagi eng muhim kechalardan biri sifatida tasvirlagan tong oldi dramasi.
Dushmanona stadion, kechikkan start, lekin bukilmagan Angliya
Ob-havo o‘yinga ham qarshi chiqdi. Start hushtagi kechikdi, tribunalar esa Meksika uchun yonib turardi. Bunday muhit ko‘p jamoani sindiradi. Thomas Tuchel boshqaruvidagi Angliya esa aksincha, bu bosimdan o‘sib chiqdi.
3:2 hisobidagi g‘alaba qog‘ozda oddiy ko‘rinishi mumkin. Ammo tafsilotlarga nazar tashlansa, bu – xarakter sinovi edi. Bellingham hujumda ham, pressingda ham, orqaga qaytishda ham to‘xtamadi. U nafaqat ikki gol urdi, balki 10 kishi bo‘lib qolgan jamoani oxirgi yarim soatlik bo‘ron ichidan olib chiqdi.
U o‘yinga tugagach, gapirarkan, ko‘zida charchoqdan ko‘ra g‘urur ko‘proq sezildi. U bu g‘alabani faqat kiyinish xonasidagi 26 futbolchining emas, balki butun mamlakatning yutug‘i sifatida ko‘rdi. Bir haftadan beri Angliyada hamma shu o‘yinni, shu atmosferani, shu bosimni muhokama qilayotganini aytarkan, bu kecha uning uchun terma jamoadagi eng yaxshi tun bo‘lganini ochiq tan oldi.
Qizil kartadan keyingi sinov va tarixiy stadion la’natini sindirish
Yo‘l chorak finalga qarab tekis bo‘lmadi. Ikkinchi bo‘limda Quansah qizil kartoga uchragach, Angliya orqaga chekinishga majbur bo‘ldi. Bellinghamning dubli bilan qo‘lga kiritilgan ustunlikni saqlash birdaniga asosiy vazifaga aylandi. Shunda Harry Kane sahnaga chiqdi. Uning 60-daqiqadagi goli nafaqat hisobni mustahkamladi, balki jamoaning nervlarini ham bo‘shashtirdi.
Bu stadionda bunday ishni qilish oson emas. Meksika bu tarixiy arenada o‘tkazgan 89 o‘yindan atigi ikkitasi mag‘lubiyat bilan tugagan. Aynan shu yerda Diego Maradona 1986 yilda “Xudoning qo‘li” va “Asr goli”ni urgan, Angliya esa o‘sha yili yuragi tilka-pora bo‘lib uyga qaytgan. Endi esa boshqa avlod shu devorlarni buzib, o‘sha og‘riqli xotiralarga javob qaytardi.
Bellingham bu tarixni juda yaxshi biladi. U bu maydonga oddiy stadion sifatida emas, bosim va mas’uliyat ramzi sifatida chiqqanini his qildi. Har bir o‘yinchining o‘z roli borligini aytar ekan, o‘zi nima bera olishini aniq bilishini, lekin yonidagi 26 futbolchi ham xuddi shunday kechani takrorlashga qodir ekaniga ishonganini ta’kidladi. Uningcha, aynan mana shunday g‘alabalar shu ishonchni uyg‘otishi kerak.
Miami sari: Norvegiya bilan to‘qnashuv va yangi bosqich
Endi navbat Miami shahrida bo‘lib o‘tadigan chorak finalga. Raqib – Norvegiya. Qog‘ozda bu faqat navbatdagi pley-off o‘yini. Haqiqatda esa – ruhiy burilish bo‘lishi mumkin bo‘lgan sinov.
Angliya Meksikaga qarshi o‘yinda ikki xil qiyofasini ko‘rsatdi: to‘liq tarkibda bosim ostida hujum qiladigan, 10 kishi bo‘lib qolganida esa chuqur mudofaaga o‘tirib, har bir hujumni sovuqqonlik bilan yakunlay oladigan jamoa. Bellinghamning fikricha, aynan mana shu kombinatsiya – chidam va klinik aniqlik – jamoaning o‘ziga bo‘lgan ishonchini butunlay boshqa darajaga olib chiqishi kerak.
U bitta fikrni alohida urg‘uladi: bu jamoa hech kimdan qo‘rqmasligi kerak. Raqib kuchini his qilish uchun 40–50 daqiqa kutib o‘tiradigan, o‘zining qay darajada kuchli ekanini kech anglaydigan Angliya bo‘lishi mumkin emas. Bu g‘alaba, uning nazarida, futbolchilarga o‘zlariga munosib darajada baho berish hissini berishi shart.
Endi savol bitta: Meksikodagi bu tun Angliya uchun faqat esda qoladigan kechami bo‘lib qoladi yoki Miami va undan keyingi yo‘lga ham yo‘lchi yulduz bo‘la oladimi?
