Fransiya va Marokash: Mbappe yulduz sifatida
Boston, AQSh sharqi – Quyosh boshga qadalgan, lekin stadion ichida sovuq titroq hukmron edi. 2022-yilgi yarim finaldagi og‘riq hali ketmagandi, endi esa Marokash uchun bu chorak final – hisobni tenglashtirish, tarixni o‘zgartirish imkoniyati edi.
Ammo maydonda bitta ism barchasini yutib ketdi. Kylian Mbappe.
Qasos kutgan xalq, sovuqqon favorit
O‘yin oldidan marokashliklar ehtiyotkor umid bilan yashardi. Yangi murabbiy, yosh, dadil jamoa, orqa chiziqda yana bir bor devorga aylangan Yassine Bounou va, albatta, ich-ichidan bitta tilak: Mbappe yomon kunini boshlab bersin.
Tribunalarda “Dima Maghreb” hayqiriqlari osmonga ko‘tarilar, qizil rangli bayroqlar to‘lqinlanar, ammo bu safar kayfiyat boshqacha edi. 2022 dagi ertak endi tajriba va og‘riq bilan qorishgan umidga aylangan.
Fransiya esa o‘zini odatdagidek tutdi: sovuqqon, hisob-kitobli, chuqur zaxira bilan. Yaseen Maroufi ismli muxlis stadiondan chiqarkan, yelka qisib qo‘ya qoldi:
Fransiya to‘xtamas kuch, dedi u. Maydonga 11 nafar yulduz bilan tushadi, orqalarida esa yana bir jamoaga yetadigan zaxira o‘tiribdi.
Uning gapida haqiqat bor edi. Bu turnirda Fransiyani urish – deyarli san’atga teng vazifa bo‘lib qolgandi.
Penaltidan boshlangan umid
Shunga qaramay, chorak finalning ilk daqiqalari Fransiya bo‘ronidan ko‘ra ehtiyotkor jangni eslatdi. Ikkala jamoa ham orqa chiziqni ochib qo‘yishdan cho‘chib, hujumda ko‘p narsa tavakkal qilmasdi. To‘p ko‘proq markazda tiqilib qoldi, pressing, kichik foullar, sinchkov qarashlar.
29-daqiqada hammasi birdan o‘zgardi.
Penalti. Nuqtaga Mbappe keldi. Stadionda nafaslar ichga tortildi. Marokash muxlislari boshlarini qo‘llari bilan ushlab, ko‘zlarini yummagan holda duo qilardi. Bu lahza ular uchun 2022-yilgi yarim finaldan qolgan barcha alamni yuvib ketishi mumkin edi.
Ammo penalti atrofida cho‘zilgan bahs, o‘yinchilarning jarima maydoni ichida joy almashishi, to‘pning qayta qo‘yilishi Mbappe ritmini buzdi. U yugurib kelarkan, odatdagi qat’iyat ko‘rinmadi. Zarba sust, ishonchsiz, darvozabon uchun sovg‘a bo‘ldi.
Bounou esa bu sovg‘ani mamnunlik bilan qabul qildi.
Stadion portlab ketgandek bo‘ldi. Qichqiriqlar, sakrashlar, bayroqlar. Shu lahzada marokashliklar chin dildan ishondi: bu safar ssenariy boshqa bo‘ladi.
Birinchi bo‘lim shunday tarang, ehtiyotkor, lekin Marokash uchun ruhiy g‘alaba bilan yakunlandi.
Bo‘shliq qoldirgan jamoa jazoni oldi
Tanaffusdan keyin Marokash qo‘rqmaslikka qaror qilgandek ko‘rindi. Ular endi orqaga yashirinib o‘tirmadi, o‘yinini Fransiya maydoniga ko‘chira boshladi. Nihoyat bir zarba darvozaga yo‘l topdi, lekin fransuzlar bu urinishni ham bartaraf etdi.
Atlas sherlarining jasorati o‘yin manzarasini o‘zgartirdi, ammo bu jasoratning narxi bor edi. Orqa chiziqda bo‘shliqlar paydo bo‘la boshladi. Fransiyaga qarshi bu – deyarli o‘z-o‘ziga hukm o‘qish bilan barobar.
Va jazoni kim ijro etishi hammaga ayon edi.
60-daqiqada Mbappe chap qanotdan o‘ziga xos raqsini boshladi. U marokash himoyasini goh tezlik, goh fintlar bilan yorib o‘tdi. Bir lahza yetdi – kichik bo‘shliq, kichik kechikish, va to‘p allaqachon darvoza yo‘lini topgan.
Bu gol nafaqat Fransiya uchun hisobni ochdi, balki Mbappe uchun ham 2026-yilgi Jahon chempionatidagi sakkizinchi gol bo‘ldi. Turnirning asosiy yulduzi yana yorqin yondi.
Shundan so‘ng Marokash orqaga qaytishga, tartibni tiklashga urindi, lekin o‘yin allaqachon qo‘llaridan chiqib ketgandi.
Yulduzlar sahnasi: Mbappe va Dembele
Gol marokashliklarni larzaga soldi, fransuzlarni esa yengillashtirdi. Endi ular o‘z o‘yinini bemalol o‘ynay boshladi. Mbappe maydonda tobora ko‘proq bo‘shliq topdi, himoyachilarni aylana-aylana charchatdi.
Bir necha daqiqa o‘tib, u bu safar zarba emas, uzatma tanladi. Chapdan yorib kirib, himoyani o‘ziga tortdi va to‘pni aniq pas bilan Ousmane Dembelega yetkazdi.
Dembele bunday imkoniyatni qo‘ldan boy bermaydiganlardan. Uning zarbasi – Fransiya uchun ikkinchi gol, uning o‘zi uchun esa turnirdagi beshinchi gol bo‘ldi.
Natijada Fransiya Jahon chempionatlari tarixida ilk bor bir turnirda kamida beshtadan gol urgan ikki futbolchiga ega jamoaga aylandi. Statistikaga qiziqadiganlar uchun bu – oltin raqamlar. Raqiblar uchun esa – ogohlantirish.
Qolgan daqiqalarda Mbappe yana bir necha bor marokash himoyasini aylana-aylana, to‘p bilan o‘ynadi, lekin hisob o‘zgarmadi. Shunga qaramay, uning har bir harakati Marokash uchun yangi charchoq, yangi ruhiy zarba edi.
Tribunalardagi sukunat va ikki xil kelajak
Birinchi bo‘limdagi teng kurash, Bounou qutqarib qolgan penalti, “Dima Maghreb” hayqiriqlari – bularning bari so‘nggi daqiqalarda xira xotiraga aylandi. Hisob tablosidagi 0:2 esa marokashliklarga tanish manzara bo‘lib chiqdi. Xuddi 2022 dagidek.
Stadion asta-sekin jimib qoldi. Qizil rangli bayroqlar sust silkina boshladi. “Dima Maghreb” o‘rnini og‘ir xo‘rsinishlar egalladi.
Shu payt fransuzlar ovozi ko‘tarila boshladi. “Allez les Bleus” endi butun stadion bo‘ylab yangradi. Ularning ko‘z o‘ngida yosh, ammo allaqachon pishib yetilgan jamoa turardi – hozirgi kubokni ham, kelajakdagilarni ham yutishga qodir jamoa.
Fransuz-amerikalik muxlis Claude Beyanoun o‘g‘li Zach bilan yonma-yon o‘tirib, maydondagi sahnani kuzatar ekan, bitta gapni takrorladi: bu fransuz iste’dodini tomosha qilish rohat.
Marokash tarafida esa boshqacha manzara. 2022-yilgi tajribali avlodning alamini qaytarish orzusi yana shu hisob bilan – 0:2 bilan – chilparchin bo‘ldi. Muxlislar yuzida charchoq, ko‘zlarida esa baribir o‘chmagan uchqun bor edi.
Stadiondan chiqib ketar ekan, ko‘pchilik sukut saqladi. Lekin hammasi ham emas.
Hamza ismli muxlis, familiyasini aytishni istamadi, lekin bitta jumlani qat’iy ohangda aytib qo‘ydi: Biz bu safar yutmadik, lekin keyingi Jahon chempionatini uyimizda yutamiz.
U 2030-yilda Marokash hamkorlikda mezbonlik qiladigan turnirni nazarda tutdi. Uning so‘nggi gapi esa tribunadagi og‘riqni aniq ifodaladi: mag‘lubiyatdan keyin ham yashash kerak. Bu futbol. Bu hayot.
Fransiya esa yo‘lida davom etadi. Marokash esa uyga og‘ir, ammo zarur savol bilan qaytadi: bu yosh jamoa alamni kuchga aylantira oladimi – yoki 0:2 yana bir bo‘g‘in taqdiriga aylanib qoladimi?
