Angliya yarim finalda mag‘lub bo‘ldi, lekin Tuchelga ishonch saqlanmoqda
Atlanta kechasi hali ko‘pchilikning qulog‘ida jaranglab turibdi. Anthony Gordonning zarbasi darvozani topgan paytda Angliya nihoyat 1966 yildan beri orzu bo‘lib kelgan final eshigini chindan ham ochgandek tuyuldi. Bir necha daqiqa, xolos. Keyin esa hammasi qo‘ldan chiqdi.
Argentina bosimni oshirdi, Thomas Tuchel esa ehtiyotkorlikni tanladi. Himoyaviy o‘yinchilar, xavfsizroq sxema, chiziq ortiga surilgan butun jamoa. Natija esa alamli bo‘ldi: kech gol, so‘nggi zarba, 2:1 va Angliya yana yarim finalda to‘xtadi.
Shu qarorlar — aynan shu himoyaga yopilish — hozir Tuchelni to‘g‘ridan-to‘g‘ri o‘t ichiga tashlab qo‘ydi. Ammo Futbol assotsiatsiyasi uni tashlab qo‘ymadi.
FA ishonchi va uyda bo‘ladigan Euro 2028
52 yoshli sobiq Chelsea bosh murabbiyi 2024 yil noyabrida Sir Gareth Southgate o‘rnini egallaganida, shartnoma faqat shu Jahon chempionati bilan cheklangan edi. Fevral oyida hammasi o‘zgardi: kelishuv 2028 yilgacha uzaytirildi. Demak, Tuchel Angliyani o‘z uyida o‘tadigan Euro 2028 sari boshqarib borishga qat’iy bel bog‘lagan.
U Argentina bilan yarim finaldagi mag‘lubiyatdan keyin ham niyatidan qaytganicha yo‘q. Murabbiy shunday dedi: u uyda bo‘ladigan Yevropa chempionatigacha shartnomaga ega va bunga qarab yashayapti, hozir bu haqda o‘ylash og‘ir bo‘lsa ham.
Bu so‘zlar ortida bir haqiqat yotibdi: FA Tuchel bilan yo‘lni davom ettirishga qaror qilgan. Tanqidlar, taktika bo‘yicha savollar, ijtimoiy tarmoqlardagi bosim — bularning bari fon bo‘lib qolmoqda.
Bullinghamdan ochiq qo‘llab-quvvatlash
Mag‘lubiyatdan so‘ng Angliya Kansas City bazasiga qaytdi. Samolyotda og‘ir sukunat, lekin rahbariyat pozitsiyasi aniq.
FA ijrochi direktori Mark Bullingham murabbiy va jamoani ochiqchasiga maqtadi. Uning so‘zlariga ko‘ra, futbolchilar ham, Tuchel ham borini berdi, turnir davomida hech kim o‘zini ayamay ishlamadi. U AQShdagi va uyda qolgan muxlislarga alohida minnatdorlik bildirdi va ularning umidlari oqlanmagani uchun achinishini yashirmadi.
Bu faqat odatiy rasmiy bayonot emas. Bunday pallada rahbariyat odatda so‘zini ehtiyot qiladi, "tahlil qilamiz", "keyin ko‘ramiz" degan jumlalar ortiga yashirinadi. Bu safar esa aniq signal bor: Tuchel bilan yo‘l davom etadi.
Keraksiz uchrashuv, lekin katta sinov
Angliya hali chamadonlarini to‘liq yig‘a olmaydi. Jamoa yana bir bor Florida issig‘iga qaytadi: Miami, Hard Rock Stadium, bu safar uchinchi o‘rin uchun bahs. Raqib — France.
Bir hafta avval shu arenada Norvechni yenggan Angliya endi o‘zi xohlamagan o‘yinga tushadi. Tuchel buni yashirmadi: na uning futbolchilari, na fransuzlar bu uchrashuvda bo‘lishni istagan. Hamma finalni orzu qilgan, hamma kubok uchun kelgan.
Shunga qaramay, bu o‘yin befoyda emas. Eng yuqori darajadagi sportda mag‘lubiyatdan keyingi reaksiya ham natija kabi muhim. Tuchel ham shuni urg‘uladi: o‘zingni yig‘ib olish, sakrab turish, navbatdagi sinovga yuzma-yuz borish — bu darajadagi sportchidan talab qilinadigan narsa.
Angliya bir kun kamroq dam oladi, charchoq, ruhiy zarba — barchasi ustma-ust. Lekin murabbiy bu uchrashuvga ham kasbiy yondashishni va’da qildi.
Yarim final — yutuqmi yoki imkoniyatni boy berishmi?
Tuchel yarim finalga chiqishni baribir yutuq sifatida belgiladi. U yirik futbol davlatlarining ko‘pi bu bosqichga yetib kelolmagani haqida eslatdi. Qog‘ozda bu mantiqli ko‘rinadi.
Ammo hozir Angliyada bunday gaplarni eshitishni hech kim istamaydi. Murabbiy o‘zi ham buni tan oldi. Bu avlod ketma-ket ikkinchi Yevropa chempionati finaliga chiqdi, endi esa Jahon chempionati finaliga bir necha daqiqa yetmay qoldi. Standartlar o‘zgargan, talab ham boshqacha.
Shu fon’da Tuchelning Argentina bilan o‘yindagi qarorlari yana ham keskinroq ko‘rinadi. Gordonning goli Angliyaga ustunlik bergan paytda u o‘yin taqdirini o‘zgartiradigan jasoratli hujumkor qaror emas, balki ehtiyotkorlikni tanladi. Natija esa hammaga ma’lum.
Og‘riq, sukut va navbatdagi bosqich
Murabbiy kiyinish xonasida ko‘p gapirmaganini aytdi. Bunday paytda hech qanday nutq og‘riqni yuvib ketolmaydi. U futbolchilarni mag‘lubiyatni hurmat bilan qabul qilishga, o‘zlarini ayamasdan o‘ynaganini tan olishga chaqirdi.
Uning ta’kidlashicha, yarim finalgacha bo‘lgan yo‘lda hamma borini berdi. U bunga yuz foiz ishonadi va muxlislar ham buni ko‘rayotganiga umid qiladi. Keyingi bosqich esa aniq: qayta tiklanish, qayta hujumga o‘tish.
Savol endi boshqacha: Atlanta kechasi Angliya uchun shunchaki og‘riqli esdalik bo‘lib qoladimi yoki uyda bo‘ladigan Euro 2028 oldidan bu jamoani yanada shafqatsiz, yanada yetuk qilib shakllantiradigan burilish nuqtasiga aylanadimi?
