Kolumbiya va Shveytsariya: Penaltilarda Sinib Ketgan Orzu
Nestor Lorenzo matbuot zaliga kirib kelguncha hammasi allaqachon aytilgandek edi. Maydonda 120 daqiqa davomida ustunlik, zarbalar, tashabbus – lekin hisobda emas. Oxirida esa sovuq raqamlar: Shveytsariya – chorak finalda, Kolumbiya – 4:3 hisobidagi penaltilar seriyasidan so‘ng uyga.
Atigi uch daqiqadan biroz ortiq davom etgan matbuot anjumanida Lorenzo gapni aylantirmadi.
“Bizga yetishmagan yagona narsa – gol”, – dedi u.
“Yopiq” o‘yin va yo‘qolgan ritm
Murabbiy bu bahsni “yopiq, juda taktik, juda teng” deb ta’rifladi. Rejasi ham shunga mos edi: raqibni bosim ostida ushlab, imkoniyatlardan foyda olish. Bosim bo‘ldi, imkoniyatlar ham. Hisob esa o‘zgarmadi.
Kolumbiya 120 daqiqa ichida 15 marta darvozani nishonga oldi. Jamoa hujum qildi, qanotlardan yorib kirdi, uzoqdan zarbalar berdi. Ammo raqamlar Lorenyoni oqlamadi – bitta ham gol yo‘q.
O‘yinning oxirgi daqiqalariga kelib esa hammasi sekinlashdi. Murabbiy ham buni tan oldi: ikki jamoa ham charchadi, ritm pasaydi, xavfli hujumlar siyraklashdi. Shundan keyin esa bu turnirlarda ko‘p marta takrorlangan ssenariy ishga tushdi – penaltilar.
Tavakkal va ehtiyot – Arias va Suarez almashtirildi
Lorenzo qarorlari ham savolsiz qolmadi. Ayniqsa, Jhon Arias almashtirilgan lahza atrofida. U buni aniq sabablarga bog‘ladi: charchoq va kartochka xavfi.
Arias avvalgi bosqichda Ghana ustidan qozonilgan g‘alabada sariq kartochka olgan, yana bir ogohlantirish uni bo‘lajak chorak finaldan mahrum qilishi mumkin edi. Murabbiy shu xavfni ko‘rdi va uni zaxiraga oldi.
Xuddi shunday ehtiyotkorlik Luis Suarez bilan bog‘liq qarorda ham ko‘rindi. U soat boshida sariq kartochka olib bo‘lgandi, oxirgi daqiqalarda esa maydondan chetlatilish xavfi kuchaydi. Lorenzo risk qilmaslikni tanladi.
“Bitta kech qolgan to‘qnashuv – va biz maydonda bittaga kam qolishimiz mumkin edi. Energiya ham tugab borardi”, – dedi u.
Bu qarorlar natijani o‘zgartirmadi, lekin murabbiy o‘z pozitsiyasida qat’iy turdi.
“15 ta urinish. Gol yo‘q. Buning narxi bor”
Lorenzo raqamlarni sanab o‘tarkan, ohangida achinishdan ko‘ra ko‘proq tan olish bor edi.
“Bizda 15 ta urinish bo‘ldi. Bu juda ko‘p. Gol ura olmasangiz, buning narxini to‘laysiz. Ayblaydigan hech narsa yo‘q. Ba’zan to‘p darvozaga kiradi, ba’zan esa yo‘q”.
U jamoasini tanqid qilishdan tiyildi. Uningcha, Kolumbiya 90 daqiqa ichida ham, qo‘shimcha vaqtda ham “ko‘proq narsaga loyiq” edi – niyat, bosim, zarbalar soni bilan. Ammo bu kecha statistika emas, tablodagi nol hal qiluvchi bo‘ldi.
Penaltilar seriyasi esa odatdagidek shafqatsiz bo‘ldi. Bir lahzalik xato, bir noto‘g‘ri burchak tanlovi – va butun kampaniya yakun topdi.
Endi savol bitta: bu og‘ir chiqish Kolumbiyani keyingi turnirlarda yanada sovuqqon, yanada shafqatsiz jamoaga aylantiradimi yoki yana bir marta “o‘yin bor, gol yo‘q” ssenariysi takrorlanadimi?
